Η ηρεμία του νευρικού συστήματος ως βάση για χαρά και δημιουργία

Τα τελευταία χρόνια παρατηρώ κάτι ξανά και ξανά στους ανθρώπους με τους οποίους δουλεύω. Δεν τους λείπουν οι ιδέες. Δεν τους λείπουν οι δεξιότητες. Δεν τους λείπει η διάθεση να δημιουργήσουν κάτι ουσιαστικό. Αυτό που συχνά λείπει είναι η εσωτερική κατάσταση που επιτρέπει σε όλα αυτά να συνδεθούν και να πάρουν μορφή.

Όταν το νευρικό σύστημα βρίσκεται σε συνεχή ένταση, το σώμα λειτουργεί σαν να απειλείται. Δεν έχει σημασία αν η απειλή είναι αντικειμενική ή όχι. Μπορεί να είναι deadlines, οικονομική αβεβαιότητα, σύγκριση ή χρόνια πίεση να αποδείξουμε κάτι. Το σώμα δεν ξεχωρίζει τις αιτίες. Αν νιώθει στρες, μπαίνει σε λειτουργία επιβίωσης.

Σε αυτή την κατάσταση, η δημιουργία δυσκολεύεται. Η σκέψη γίνεται στενή και επαναλαμβανόμενη, η χαρά μοιάζει μακρινή ή ενοχική, και συχνά αρχίζουμε να κατηγορούμε τον εαυτό μας. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει κάτι «λάθος» με εμάς. Υπάρχει ένα νευρικό σύστημα που δεν καταφέρνει να ηρεμήσει.

Η χαρά δεν έρχεται με πίεση

Η χαρά και η δημιουργικότητα δεν είναι αποτέλεσμα περισσότερης προσπάθειας. Δεν εμφανίζονται επειδή πιεστήκαμε λίγο ακόμα. Εμφανίζονται όταν το σώμα νιώθει αρκετά ασφαλές ώστε να χαλαρώσει τον έλεγχο.

Όσο περισσότερο λειτουργούμε σε κατάσταση άγχους, τόσο περισσότερο προσπαθούμε να ελέγξουμε τα πάντα. Τι θα πούμε, πώς θα φανεί, αν θα έχει αποτέλεσμα. Αυτή η διαρκής επιτήρηση εξαντλεί το σύστημα και τελικά μπλοκάρει τη φυσική ροή της έκφρασης.

Η χαρά δεν είναι επιβράβευση στο τέλος. Είναι ένδειξη ότι το νευρικό σύστημα έχει κατέβει από τον συναγερμό. Και χωρίς αυτή την κατάσταση, καμία δημιουργική ή επαγγελματική προσπάθεια δεν μπορεί να έχει βάθος και διάρκεια.

Η ανθρώπινη επαφή ως ρυθμιστής

Ένα από τα πιο βασικά και υποτιμημένα συστατικά για ένα ήρεμο νευρικό σύστημα είναι η ανθρώπινη επαφή. Όχι η επιφανειακή, αλλά η ουσιαστική. Η επαφή όπου δεν χρειάζεται να αποδείξεις, να εξηγήσεις ή να «σταθείς σωστά».

Το να μπορείς να μιλήσεις χωρίς να διορθώνεσαι, να είσαι σιωπηλός χωρίς να νιώθεις άβολα, να υπάρχει κάποιος απέναντί σου που απλώς σε ακούει, ρυθμίζει το σώμα σε βάθος. Το νευρικό σύστημα μαθαίνει ότι δεν είναι μόνο του.

Η δημιουργία ανθίζει μέσα στη σχέση. Όχι απαραίτητα στη συνεργασία, αλλά στην αίσθηση ότι ανήκεις κάπου. Ότι υπάρχει ένας άλλος άνθρωπος που λειτουργεί σαν ήρεμο σημείο αναφοράς.

Τρόποι να ηερμήσουμε το νευρικό μας σύστημα

Η ηρεμία δεν χρειάζεται περίπλοκες πρακτικές. Χρειάζεται απλές, επαναλαμβανόμενες κινήσεις που στέλνουν στο σώμα το μήνυμα ότι δεν βιάζεται και δεν απειλείται. Όχι για να «διορθώσουμε» κάτι, αλλά για να επιτρέψουμε στο σύστημα να κατέβει από την ένταση.

Το περπάτημα είναι από τους πιο άμεσους και υποτιμημένους τρόπους ρύθμισης. Όχι το περπάτημα για άσκηση ή συγκεκριμένο στόχο, αλλά το περπάτημα χωρίς ακουστικά, χωρίς περιεχόμενο, χωρίς κατεύθυνση. Η επαναλαμβανόμενη κίνηση, ο ρυθμός των βημάτων και η επαφή με το έδαφος βοηθούν το σώμα να επανέλθει σε έναν πιο φυσικό ρυθμό.

Η επαφή με το κρύο, όπως ένα σύντομο κρύο ντους ή κρύο νερό στο πρόσωπο, λειτουργεί επίσης ρυθμιστικά. Όχι ως δοκιμασία αντοχής, αλλά ως καθαρό σήμα στο νευρικό σύστημα. Το σώμα επιστρέφει άμεσα στο παρόν, η αναπνοή αλλάζει και η ένταση συχνά πέφτει πιο γρήγορα απ’ όσο περιμένουμε.

Το γράψιμο είναι ένας ακόμη τρόπος αποφόρτισης. Όχι για να γράψουμε «σωστά» ή όμορφα, αλλά για να αδειάσει το μυαλό από σκέψεις που γυρίζουν κυκλικά. Όταν οι σκέψεις βγαίνουν στο χαρτί, το σώμα σταματά να τις κρατά μέσα του. Δεν χρειάζεται ανάλυση. Χρειάζεται ειλικρίνεια και ροή.

Ο διαλογισμός, όταν προσεγγίζεται χωρίς πίεση και προσδοκία, μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά. Όχι ως τεχνική αυτοβελτίωσης, αλλά ως χώρος παρατήρησης. Ακόμα και λίγα λεπτά σιωπής, χωρίς στόχο να «ηρεμήσουμε», είναι συχνά αρκετά για να κατέβει ο τόνος του συστήματος.

Ο ύπνος είναι ίσως ο πιο παραγνωρισμένος ρυθμιστής. Όχι μόνο η διάρκειά του, αλλά η ποιότητά του. Ένα σώμα που δεν ξεκουράζεται αρκετά δυσκολεύεται να νιώσει ασφάλεια μέσα στη μέρα. Ο ύπνος δεν είναι πολυτέλεια ούτε ανταμοιβή. Είναι βασική ανάγκη του νευρικού συστήματος για επαναφορά και σταθερότητα.

Τέλος, η προβλεψιμότητα και η σταθερότητα παίζουν σημαντικό ρόλο. Μικρές επαναλαμβανόμενες συνήθειες, συγκεκριμένες ώρες, γνώριμα πλαίσια. Όταν το σώμα ξέρει τι να περιμένει, χαλαρώνει. Δεν χρειάζεται να βρίσκεται συνεχώς σε εγρήγορση.

Η γείωση, κυριολεκτικά και μεταφορικά, παραμένει βασική. Να πατάμε στο έδαφος, να νιώθουμε το βάρος του σώματος, να ακουμπάμε κάτι σταθερό. Αυτές οι απλές αισθητηριακές πληροφορίες λένε στο νευρικό σύστημα ότι «είμαστε εδώ και είμαστε ασφαλείς».

Ο ρυθμός και τα όρια

Το νευρικό σύστημα ηρεμεί όταν ο ρυθμός είναι ανθρώπινος και βιώσιμος. Όταν δεν αλλάζουν όλα διαρκώς, όταν υπάρχουν παύσεις, όταν ξέρουμε πότε σταματάμε.

Τα όρια δεν είναι περιορισμός. Είναι φροντίδα. Το να ξέρεις πότε δεν απαντάς, πότε δεν παράγεις, πότε απλώς είσαι, δημιουργεί χώρο για πραγματική παρουσία και καθαρότητα.

Χωρίς ρυθμό και όρια, ακόμα και τα πιο όμορφα projects καταλήγουν να εξαντλούν.

Δημιουργία από χώρο, όχι από πίεση

Όταν το νευρικό σύστημα αρχίζει να ηρεμεί, κάτι αλλάζει ουσιαστικά. Η δημιουργία δεν είναι πια αγώνας. Δεν χρειάζεται να αποδείξει κάτι. Γίνεται τρόπος σύνδεσης με αυτό που έχει νόημα.

Στο this is my voice, αυτή η βάση είναι κεντρική. Δεν ξεκινάμε από την εικόνα ή το μήνυμα, αλλά από την εσωτερική κατάσταση που θα τα στηρίξει. Γιατί χωρίς αυτήν, ό,τι κι αν χτίσουμε παραμένει εύθραυστο.

Η χαρά δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ένδειξη ρύθμισης. Και η δημιουργία, όταν γεννιέται από έναν ήρεμο εσωτερικό χώρο, έχει άλλη ποιότητα. Πιο αληθινή. Πιο βιώσιμη. Πιο δική σου.

ΕΠΟΜΕΝΑ ΒΗΜΑΤΑ

Μέσω των branding workshops και των υπηρεσιών coaching που προσφέρω, υποστηρίζω δημιουργικούς ανθρώπους να συνδεθούν με την αυθεντική τους φωνή και να σχεδιάσουν, βήμα - βήμα, το δικό τους μοναδικό brand.

Αν θέλεις να ανακαλύψεις πώς μπορείς να κάνεις το επόμενο βήμα στην προσωπική και επαγγελματική σου πορεία:

Είμαι η Ιωάννα και θα χαρώ να σε υποστηρίξω να βρεις τη δική σου φωνή και να τη μοιραστείς με τον κόσμο!

Next
Next

Εστίαση αντί για υπερφόρτωση: μια άλλη αρχή για τη νέα χρονιά